Wioska Cemora Lawang, leży na zboczu ogromnego krateru, na wysokości ponad 1.500 m n.p.m.. W jego środku znajduje się dymiący krater Bromo (tak! – krater w kraterze) i stożek Batoka. W wiosce i wokół niej tubylcy uprawiają cebulę, równiutkie grządki ciągną się aż po horyzont . Jest to pierwsze miejsce w Indonezji, w którym nie jest gorąco, wieczorami robi się wręcz chłodno. Nazajutrz wstajemy przed 4 rano, schodzimy do krateru i przez ‘morze piasku’ idziemy na szczyt wulkanu Bromo. Niestety jest pochmurnie i wschód słońca nie należy do spektakularnych. Dodatkową ‘atrakcją’ są rzesze indonezyjskich turystów, którzy podjeżdżają pod Bromo jeep’ami lub motorami (oni nigdzie nie chodzą), przez co jest dość głośno.
Trochę żałujemy, że zamiast na Bromo nie poszliśmy na górę Pananjakan, z której roztacza się widok na cała okolicę, w tym również na Bromo. Postanawiamy jeszcze raz wstać o nieludzkiej godzinie i wspiąć się na nią. Budzik dzwoni o 3.20, zbieram się z ociąganiem, Magda rezygnuje, wybiera wygodne łóżko zamiast wspinaczki stromym zboczem. Z czołówką na głowie zaczynam podejście. W wiosce powiedziano mi, że to ponad trzy godziny marszu, w przewodniku piszą o dwóch – nie wiem czy zdążę przed świtem. Po 1,5 h jestem już na szczycie; szlak, który w ciągu dnia wyglądał na stromy, nie był aż taki straszny. Na szczycie tłumy ludzi, pełno samochodów i motorów, dlatego schodzę nieco niżej, gdzie w ciszy podziwiam wschód słońca. Widoki są bajeczne!
Nasz gospodarz w Cemora Lawang
Rewelka. Trzecie zdjęcie od góry i od dołu
Jak zwykle zdjecia-EXTRAAAA Buziaczki L&T
Hej hej, jeszcze troche takich wpisów i chyba zmienie cel urlopowy w tym roku
!!!!!
czad
M.
Zdjecia sa odjazdowe, sciskam Was mocno!!!
Witam, od jakiegoś czasu czytam Waszego bloga i jestem pod wrażeniem:)) Zazdroszczę z całego serca takiej wyprawy, ale ja niestety nie odważyłabym się na coś takiego:)
Pozdrawiam:))
Witajcie! Zdjecia jak zawsze gorna polka, przepiekne ! Powodzenia w dalszej podrozy – Singapur czeka ! Pozdrawiamy
Napisze tyko dwie rzeczy:
1) Fotki WOW
2) ja tez tam chce!
Odwiedziłam w tym roku wulkan Bromo wraz z Polską Ekspedycją Speleologiczną. Widok jest niesamoity, dokładnie taki jak na tych zdjąciach, ale przede wszystkim polecam dróżkę wokół dymiącego krateru. Cały czas zastanawiam się czy są jakieś oficjalne dane o ilości tragicznie zmarłych tam turystów. Warto też napisać kilka słów o daturach rosnących tam przy drogach, które ja uprawiam w Polsce w pocie czoła, a tam krzewią się jak drzewa obsypane kwieciem