Pobudka o 3.30 w nocy, 6 nieprzespanych godzin, ściśnięci w mały busie, formalności i opłaty na granicy – jesteśmy w Hondurasie! 22 grudnia mamy lot z San Jose (Kostaryka) do Quito (Ekwador) stąd takie szybkie tempo w Ameryce Centralnej. Spędzamy sporo czasu w busach i autobusach podziwiając przepiękne widoki zza okien i obserwując współtowarzyszy podróży.
Trzeba przyznać, iż tutejsza komunikacja działa bez zarzutu – jeszcze nie zdążymy dobrze wysiąść z jednego autobusu a już znajduję się ktoś, kto pyta nas gdzie chcemy dojechać i zaraz wskazuje nam kolejny autobus. Na trasie nie ma wyznaczonych przystanków, a autobus zatrzymuję się zawsze i wszędzie, gdzie znajdzie się chętny pasażer.
Wczoraj zwiedzaliśmy ruiny Majów w Copan. Dzisiaj dotarliśmy do Gracias – małej miejscowości położonej w górach. Jutro chcemy wybrać się do Parque Nacional Montana de Celaque – jest to jeden z najpiękniejszych parków narodowych w Hondurasie.
Niestety jedzenie nie jest tu ani tak dostępne ani tak dobre jak w Azji, gdzie na każdym rogu ulicy można było kupić coś dobrego.
