jedziemydookola.pl » Podróż dookoła Świata – RTW i nie tylko

eksperyment

maciek — Mon, 09 May 2011 06:17:43 +0000

Tapeta na maj – jak zwykle spóźniona. Eksperyment polega na tym, że nie ma kalendarza. Pytania: czy lepiej bez czy z kalendarzem? czy taka rozdzielczość jest ok?

Kliknij w obrazek, żeby pobrać

Mumbai

maciek — Tue, 10 Nov 2009 13:47:56 +0000

Z powodu kłopotów żołądkowych Magdy (sytuacja już opanowana, choć została awersja do tutejszej kuchni) noc na pustyni zamieniamy na nocny pociąg do Mumbai’u. Zatrzymujemy się w turystycznej dzielnicy Colaba – oprócz cen to przez trzy lata niewiele się zmieniło.
Ostatnie dni podróży upływają nam pod znakiem lenistwa – uciekamy przed upałem do klimatyzowanych kawiarni, kina, robimy zakupy, niewiele zwiedzamy…Byliśmy już tu wcześniej, więc czujemy się usprawiedliwieni

Jodhpur

maciek — Wed, 04 Nov 2009 09:14:34 +0000

W Delhi znajdujemy przyzwoity pokój w dzielnicy Paharganj, co nie jest sprawą prostą, gdyż zazwyczaj tańsze noclegi tutaj są dość obskurne. Dodatkowo udaje nam się kupić bilety na pociąg do Jodhpuru już na następny dzień. Wszystkiego dopełnia rewelacyjny deser w knajpce „Big Chill” na Khan Market; tym razem krótki pobyt w Delhi jest całkiem przyjemny.
Nocnym pociągiem docieramy do Jodhpuru. Stare miasto ma swój urok: plątanina wąskich uliczek, pomalowane na niebiesko domy (przypominają Maroko i Szefszawan) i górujący nad nimi olbrzymi fort. Jedyny minus to okropny upał.

Nasz plan na następne dni to kilka dni w Jodphurze, kilka w Jaisalmerze, noc na pustyni, Mumbai i wracamy…

zmiana planów

maciek — Thu, 29 Oct 2009 11:16:05 +0000

Ogromna komercjalizacja Nepalu oraz brak sił i chęci na kolejne piesze wędrówki sprawia, że zamiast w góry kierujemy się z powrotem do Indii w stronę Radżastanu. Ponownie odwiedzamy Varanasi, gdzie łapiemy pociąg do Delhi.

‘Hello, I am here’

maciek — Sat, 10 Oct 2009 09:34:12 +0000

Varanasi to dla Hindusów święte miejsce; przybywają tu z całych Indii, aby zażyć oczyszczającej kąpieli w świętej rzece Ganges lub też skremować i oddać rzece prochy swoich bliskich. Już drugi dzień z rzędu zrywamy się jeszcze przed świtem (5 rano!) i ruszamy nad rzekę. Położenie ghat’ów (schody schodzące do rzeki, używane do kąpieli) na zachodnim brzegu sprawia, że to właśnie o wschodzie jest tu najładniej, a poza tym po godzinie 8 upał staje się nie do zniesienia.
Turysta w Varanasi nie ma lekkiego życia, gdyż ciągle jest przez kogoś zaczepiany – przejażdżka łodzią, świeczka, pocztówka… ‘Hello, I am here. You want a boat? – No. – Maybe tomorrow…?’ I tak gra się toczy, turyści wymyślają coraz to nowe powody, dla których czegoś nie kupią a sprytni sprzedawcy powody, dla których dana rzecz jest nam niezbędna. Jednak nam to nie przeszkadza. Najzabawniejsze są dzieci, które od jednych turystów wyłudzają obce monety, tylko po to, żeby u kolejnych wymienić je na rupie – są dobrze zorientowane w kursie euro

Srinagar

maciek — Sat, 10 Oct 2009 04:29:04 +0000

Jeep do Srinagaru w agencji turystycznej kosztuje 1.600 rupii od osoby (ok. 32 USD); jeep jest ponoć bezpieczniejsza formą transportu niż autobus. Nam jednak znajomy ze sklepu z torebkami (w końcu jesteśmy w Leh już jakiś czas, a miasteczko nie jest duże) pomaga załatwić przejazd bezpośrednio u kierowcy za 1.200 rupii od osoby. Niestety większość jeep’ów pokonuje tą widokową trasę w nocy (14 godzin jazdy). Jedynym plusem jest to, że do Srinagaru docieramy przed południem i spokojnie możemy poszukać noclegu. Srinagar słynie z noclegów na barkach tzw. ‘houseboat’. Większość z nich znajduje się na jeziorze Dal, my ostatecznie decydujemy się na barkę na rzece Jhelum, która zacumowana jest przy brzegu (jej wnętrze bardzo nam się podoba), więc nie musimy za każdy razem korzystać z shikhary (wodnej taksówki), aby dostać się na stały ląd. Sam Srinagar nie robi na nas takiego wrażenia jak oczekiwaliśmy, mimo wszystko można tu przyjemnie spędzić 1-2 dni. Pomimo, że od trzech lat w Kaszmirze obowiązuje zawieszenie broni to na ulicach wciąż pełno jest patroli wojskowych oraz zasieków, a co ważniejsze budynki są mocno obwarowane, gdyż nadal dochodzi tu do zbrojnych incydentów.

Ze Srinagru lecimy do Delhi i jeszcze tego samego dnia łapiemy pociąg do Varanasi.

Tsomori

maciek — Sat, 10 Oct 2009 04:23:09 +0000

Ostanie dwa dni w Ladakh spędzamy nad jeziorem Tsomori. Chociaż udaje nam się znaleźć tylko dwie osoby do dzielenia kosztów taksówki, a pokonanie drogi z Leh zajmuje nam 7 długich godzin to krajobrazy wszystko rekompensują – przypominają trochę te z okolic altiplano w Boliwii. Noc spędzamy w przyjemnej wiosce Korzok nad brzegiem jeziora.

Po powrocie do Leh spotykamy kolejnych Polaków, w sumie 10 osób z Polski w ciągu dwóch tygodni – wyjazdy do Ladakh muszą być w kraju dość modne

Nie plotkuj, pozwól mu prowadzić.

dolina Markha

maciek — Sun, 04 Oct 2009 05:22:30 +0000

Wykupienie treku w agencji turystycznej w Leh kosztuje ok. 60 USD od os. za dzień. Agencja zapewnia konie tj. transport bagażu, ekwipunek typu namiot, karimaty itp., wyżywienie, przewodnika, czasem nawet przenośną toaletę . Można jednak wszystko zorganizować samemu dużo niższym kosztem. Oczywiście najtańszą opcją jest zarzucenie plecaka wraz z całym sprzętem na plecy i wyruszenie z mapą w ręku, co ostatecznie przy kilkudniowej eskapadzie i dużych wysokościach jest to dość wyczerpujące. Można też wynająć przewodnika lub iść z małym plecaczkiem i korzystać z homestay, czyli noclegów oferowanych w wioskach przez mieszkańców. My zdecydowaliśmy się na wynajęcie koni (do niesienia sprzętu biwakowego) wraz z poganiaczem – ‘ponyman’ i spanie pod namiotem. Znalezienie tanich koni nie jest łatwą sprawą. Większość agencji oferuje 3-4 konie (nie mniej!), a cena za jednego wahała się od 250 do 500 rupi za dzień ( 5 – 10 USD). W końcu udało nam się wynająć tylko dwa konie za 220 rupi od sztuki.

Na początku trasy czeka na nas nasz ‘ponyman’ – Tybetańczyk Thundup wraz z dwoma końmi, ładujemy bagaż i ruszamy na trek w dolinę Markhi. Szlak ma długość ok. 90 km i prowadzi przez dwie przełęcze – Ganda La (4.870 m n.p.m.) i Gongmaru La (5.030 m n.p.m.). Po drodze mijamy małe wioski, stupy i ludzi pędzących stada bydła.

W sezonie na całej trasie działają tzw. tea house’y, w których można się napić herbaty i coś przekąsić. Widać, że w lecie przewija się tu sporo ludzi. Teraz jednak wszystko jest już pozamykane, na szlaku spotyka się niewiele turystów a miejscowi są zajęci pracą przy żniwach.

Trasę kończymy popołudniu, piątego dnia w Shang Sumdo. Jedyny autobus do Leh odjeżdża o 8 rano, więc liczymy się z koniecznością spędzenia jeszcze jednej nocy pod namiotem. Ku naszej radości, w wiosce jest już kilku turystów, którzy zamówili autobus. I tak półtorej godziny później siedzimy w naszej ulubionej restauracji wcinając momo’sy (coś jak pierogi nadziewane warzywami i serem – pycha), miła odmiana po pięciu dniach jedzenia chińskich zupek.
Pokonanie szlaku zajęło nam 5 dni, a nie 7-8 jak sugerują w przewodnikach i agencjach turystycznych, więc chyba z naszą kondycją nie jest tak źle

koniec sezonu

maciek — Mon, 21 Sep 2009 07:52:25 +0000

Mieszkamy u bardzo miłej ladakh’iej rodziny, nie mają żadnych innych gości, także jesteśmy tylko my i oni. Mamy pokój z widokiem na góry i nieduży ogródek. Tu sezon się już skończył, także jest niewielu turystów, a ceny są niższe. Magdę martwi jedynie to, że wraz z turystami wyjeżdżają sprzedawcy pamiątek, niektórzy do Nepalu a inni na Goa (gdzie właśnie zaczyna się sezon). My zabawimy tu z pewnością do końca miesiąca; jest to nasz pierwszy tak długi przystanek.

Ostatnie dwa dni spędziliśmy w dolinie Nubry – jakieś 80 km od Leh. Droga do Nubry wiedzie przez przełęcz Khardung La na wysokości – bagatela 5.606 m n.p.m. – tym razem jest to najwyższa na świecie przełęcz dostępna do ruchu zmotoryzowanego. Widoki oczywiście bajeczne!

Dzisiaj o 6 rano wybraliśmy się do klasztoru Thiksey, żeby zobaczyć poranne modlitwy; tutaj, podobnie jak w Syczuanie dominuje buddyzm tybetański.

P.S.
Pojutrze idziemy na 7 dni w góry, więc kolejny wpis dopiero w przyszłym tygodniu.

‘Witamy w raju Indii’ – Ladakh

maciek — Thu, 17 Sep 2009 10:43:38 +0000

Trasę z Manali do Leh (485 km) zwykły autobus pokonuje w dwa dni. My decydujemy się na minibusa i wariant jednodniowy; oprócz nas jedzie jeszcze 5 turystów. Jedynym mankamentem jest to, że trzeba wyruszyć już o godz. 2 w nocy. Droga zaczyna się mozolną wspinaczką na pierwszą przełęcz – Rohtang La (3.978 m). Jest bardzo zimno, na szczytach leży świeżo-spadły śnieg; z wytęsknieniem czekamy na wschód słońca. Około dziewiątej zatrzymujemy się na śniadanie – chapati i dal (podpłomyki + sos), a do picia chai (bardzo słodka herbata z mlekiem); około 15 na podobny obiad.

W pewnym momencie mijamy znak – ‘ Welcome in paradise of India’ – wjeżdżamy do Ladakh. Dzisiaj jest 15 września, czyli ostatni dzień, kiedy droga jest oficjalnie otwarta i odśnieżana, później wszystko zależy od pogody (zazwyczaj od połowy października do lipca jest nieprzejezdna). Ostatnie promyki słońca podziwiamy z przełęczy Taglang La (5.260 m), jest to druga na świecie co do wysokość przełęcz dostępna do ruchu zmotoryzowanego. Do Leh docieramy około godz. 21, czyli po 19 godzinach jazdy. Trasa, którą przejechaliśmy jest niesamowita – jedna z najlepszych jakie widzieliśmy podczas naszej całej podróży, widoki przepiękne!